Gapa???
Rodzicom nie raz opadają ręce na widok swojej pociechy, która pomimo wielokrotnych próśb ma nadal nie włożoną koszulkę w spodnie, sznurowadła rozwiązane, skarpetki z piętą na górze. Lenistwo, niezdarność, roztargnienie, czy już może dyspraksja?
Od lat czytamy, słyszymy, obserwujemy wokół nas dyslektyków (osoby mające kłopot z czytaniem), osoby dysgraficzne (mające kłopot z pisaniem, ortografią) i można stwierdzić, że pojęcia te coraz częściej już nas nie dziwią.
Jeśli natomiast wokół nas spotykamy osoby, które ciągle się o coś potykają obijają, nasze dzieci nie radzą sobie z samodzielnym ubiorem, mają problemy z zabawami ruchowymi, nie znoszą pisania i czytania, przejawiają agresję wobec przedmiotów warto się zastanowić, czy nie są to symptomy dystrakcji, czyli trudności planowania i wykonywania w prawidłowej sekwencji określonych zachowań motorycznych.
Po czym poznać, czy to dyspraksja?
Dziecko z dyspraksją:
-
jest niezgrabne ruchowo, potyka się i często jest poobijane. Poruszając się, potrąca przedmioty i osoby. Potrzebuje znacznie więcej pomocy ze strony rodziców i opiekunów niż inne dzieci w jego wieku mimo, że jego rozwój intelektualny jest prawidłowy.
-
Wykazuje trudności z nauką zapinania i odpinania guzików, suwaków, wiązania sznurowadeł, ubierania i rozbierania się, posługiwania się sztućcami
-
Ma trudności w uczeniu się szkolnym. Trudności te dotyczą przede wszystkim pisania i rysowania, ale również zajęć ruchowych, jakimi są wychowanie fizyczne oraz gry i zabawy zespołowe.
-
nie potrafi utrzymać porządku ani na biurku ani u siebie w pokoju. Ma kłopoty z właściwym ubieraniem się
-
nie potrafiąc kontrolować otaczającej ich rzeczywistości, niszczy czasem te przedmioty, którymi nie potrafi manipulować lub ich używać. Źle piszę, bo długopis jest niedobry, spadam z roweru - to rower jest głupi, to ściana mnie uderzyła, to huśtawka mnie zrzuciła itp.
-
Dziecko często jest labilne emocjonalnie; w jednej chwili jest szczęśliwe w następnej już płacze.
W przeciwieństwie do dzieci prawidłowo rozwijających się, dzieci z dyspraksją mają trudności z opracowaniem spójnego planu działania opartego na informacjach wzrokowych i na sprzężeniu zwrotnym, powstającym podczas wykonywania zadania. Jeśli dziecko za pierwszym razem nie wykona określonego zadania z sukcesem, to nawet po dodatkowych instrukcjach i uwagach rodzica nie potrafi swoich czynności tak zmodyfikować, by następnym razem mogło wykonać zadanie poprawnie. Dzieje się tak dlatego, że dzieci z dyspraksją nie czują, gdzie znajdują się ich części ciała w przestrzeni ani w jakiej relacji są one do siebie i ciała jako całości. Jeśli wyuczą się wykonywania jakiejś czynności to nie potrafią tego planu działania modyfikować stosownie do nowych okoliczności. Nie mają więc zdolności do generalizacji zachowań. Mogą, choć z dużymi trudnościami, nauczyć się wiązania sznurówek, ale nie będą potrafiły zawiązać wstążki na włosach itp.
Informacji o tym, czy nasza pociecha jest po prostu rozkojarzona, czy wykazuje cechy dyspraksji uzyskać można podczas badania testami standaryzowanymi dotyczącymi funkcji dotykowych, koordynacji ruchowej, przeprowadzonymi przez wyszkolonych pod tym kątem psychologów.
Zapraszamy do specjalistów Centrum Medycznego Puławska
